morpostitt

Gitsem gidemiyorum, kalsam kalamıyorum. Annemin hastalığı benim burda yaşadıklarımı, yaptıklarımı sorgulattı.     Abişkom öyle güzel özetledi ki anlatamam: Çaresizlik Tam olarak çaresizdim. Bir telefona bağlı kalmak, kalmakkkkk, sadece kalakalmaktan başka bişi yapamadım. Çok şükür her şey yolunda şu an. Ama öylesine hep haberdar olmak istiyorum ki nasıl olduğunu görmek istiyorum ki.      Peki, kalıcı oturumumu alabilmek için öylesine eyvallah çekmeye hazırlandığım bir durumda, napıyorum ben dedim. Durdum, boş boş baktım dakikalarca dışarı. bir kafenin camından. Kalkamıyorum, kalkacak gücü bulamıyorum kendimde.     Şu an ise, yine akışın ritmine bıraktım beynimi. Durması lazım, durdurmam lazım. Çünkü, yaşadıklarım bana bir şey öğretti, teslim ol! Haklılığını savun tabi, ama sakince. Özgüvenin sesi yüksek çıkmazmış onu öğrendim. Sakin ol, akışa teslim ol, bu boşvermişlik değil ki bu Yaradan'a güvenmek. Sen savaşını ver, ama akıllıca, aptalca hareketler e...

      Ayy ne yaşıyorum şu an, hiç umrumda değil vallahi. Başladığım günden beri çok ciddiye alamadığım insanları, ciddiye alıp cevap vermeye başladığımda geldi bunlar başıma. Şimdi de bu durumu çok ciddiye alamıyorum. Kıymet verdiğim insanın da, aslında değmeyeceğini anladığımda galiba tamamen bıraktım kaale almalarımı. Yani neyi alıp neyi verdim bilmiyorum, ama almalarım filterli, kendiliğinden gelişti bu durum, ne güzel de adapte oluyor ruhum bu durumlara, çok güzel öğrenmiş, ben de yeni bir şey öğrenmiş oldum :)