morpostitt

      Bugün günlerden pazar ve ben Aachen'dan Dortmund'a döndüm yine. Haftaya son. Artık ben eşyasız döneceğim. Eşyalarımı nakliyeci taşıyacak. Yeni ev sahibim, yeni zilimin ve posta kutumun üstüne ismimi yapıştırmış. Nasıl mutlu oldum :) Çok güzel değil mi be. Tek başıma dünyaları aşmış gibi hissediyorum. Küçücük evim=odamda, bir hayat kuruyorum, tüm dünyayı kucaklayan hayallerimle. Daha çok şeyler yaşarım gibime geliyor. Ama en güzeli, unutmamam gereken zamanlarda hissettiklerim. Güçlenen Allah duygularım, vazgeçmeyişe düşüp düşüp daha çok inanışım. Ve gücü seviyorum deyince, beni güçlü yapmak isteyen Yaradanım'ın, yarattım demeyip verdikçe verişi. Çok şükür, yine onun sayesinde bambaşka yerlerdeyim.     Daha neler yaşarım bilemem, ama bildiğim 1. evimi özledim bu sefer, sanırım 5 ay olacak 2 hafta sonra kavuşunca kendisine. 2. Gurbet hiç bu kadar zor gelmemişti. 3. Hiç bu kadar direnmedim değişime, daha doğrusu bu kadar yorgun hissetmemiştim direnirken. Yaşla...

       Neden bir saniye delirecek gibiyim, bir saniye her şey yolunda. Neden bir saniye ne arıyorum burda diyorum, neden sonraki saniye hayatım kurtuldu iyi ki geldim diyorum.      Canım bir garip yanıyor şu sıra. Yorgunummm. Açıklaması buu acının. Gürültü var dışarıda çook, ama gürültüye gürültü gözüyle bakamayacak kadar yorgunum.      Öylesine yorgunum ki > ki son 2 haftası kaldı bunun ya daha da yorgunluktan deliricem ya da daha çok deliricem, bu hafta gitmeyeyim bari dedim ama gidip koli yapmazsam da, haftaya 2 katı strese giricem, bir de adet olacağımı düşünecek olursak, ağrıyla koli yapmaktan daha iyidir bir an önce gidip halletmek bu işleri.     Öyle işte sevgili günlük, dokunsan ağlicam valla. Neyse, yarın kaldığım yerden devam :) Yaşamak bu sonuçta, ciddiye alarak yaşayacaksın :)