morpostitt

  Kıskançlık hissediyorum, deli gibi yanımdaki kızı R görünce, bana bakmaz gibi düşünüyorum. Peki sıkıntı onun bakması değil mi, bana saygı duyması. Yetersiz hissetme esram, suçu hep kendinde görme. Kendini suçlamayı bırak artık. Senin beklentilerini karşılamıyorsa, o beklentiye nasıl girdiğini düşün. Eğer böyle bir beklentin varsa, çocuğun bundan haberi yok. Haberi olmasını da sen sağlamayazsın biliyorsun di mi. Evet, o yüzden ne yaşadığına dikkat et bu ilişkide. Savaş bu duyguyla da artık yeter.

      Evet, büyük oynamak istiyorsan, manüpülasyonlarla başa çıkmayı öğrenmem lazım. Verdiğim eğitimde  mükemmel bir şekilde karşılandım, günün sonunda alkışlandım yaa, ağlayacaktım en sonunda inananabilmiyor musun. Evet şimdi sıra, teknik detayları konuşmanın vakti geldi bence biraz. Peki insanların manüpülasyonlarına nasıl karşılık versem. Herkesin fotoğrafı paylaşılırken benimkinin çekilmemesi bile çok ağır geldi, şimdi sana yazarken ne kadar çok komik geliyor. Akşam delirdim, ama geçti şimdi. Ah ne güzel geçti hem de. Galiba olay günün sonunda yaptığın işi sevmekle oluyor. Ve de profesyonellerle çalışmak beni tatmin eden. Deli gibi kavge edip, birbirimize girip gene de yolumuza devam ediyoruz. He işte tam olarak istediğim bu.     Ama, şunu öğrendim. Boşver ya geçiştirelim dediğin her şey, başıma sonra daha büyük iş açtı. O yüzden, kesinlikle göstermem lazım bunu. İşle ilgili olan her şeyi, suçlamadan O'yu, sen yapamıyorsun, yapmazsan seni şikayet ederim...

    Hey sen kızım, kalk uyan silkelen. Yazmak istiyorum bir yandan, bir yandan sorgulamaya devam ediyorum hayatımı. Ne var beni sorgulatan bu hayatta dersen, ben sorguluyorum her şeyi herkesi. Artık düşmüyorum o gözlerdeki acıtan bakışlara, belki de küçük görünmelerimdir sebep. Ama ben öyle bir büyüdüm ki canımı yakmıyor kimse yakamıyor. R'yi çok seviyorum, çok temiz geliyor o halleri. Temiz olmasa galiba, onun düşünceli halleri bana insan olmayı öğretiyor. Bana insana değer vermeyi öğretiyor. Bana kendime değer vermem gerektiğini öğretiyor. Ben çok mutluyum kendimle, ve ben çok çook çook mutluyum onun hayatımda olmasından.     Başka dersen, karnım çok ağrıyor, galiba hiç ezginin günlüğünün şarkılarının moduna giremiycem buakşam, yarın kan kaybedince biraz daha rahat olurum. Şimdi acıtıyor canımı. Hoşçakal.

      Yazsam iyi gelir mi acaba diyorum. Yani nerden çıktı bu kadar ertelemeler. Ben hiç ertelemiştim hayatımı bu kadar. Hiç bu kadar sertçe reddettemiştim gelişimi. Başaramamaktan mı korkuyorum, yoksa potansiyelime mi güvenmiyorum. İnsanların yaptıkları da tam olarak böyle. Sadece potansiyellerini