Evet, büyük oynamak istiyorsan, manüpülasyonlarla başa çıkmayı öğrenmem lazım. Verdiğim eğitimde  mükemmel bir şekilde karşılandım, günün sonunda alkışlandım yaa, ağlayacaktım en sonunda inananabilmiyor musun. Evet şimdi sıra, teknik detayları konuşmanın vakti geldi bence biraz. Peki insanların manüpülasyonlarına nasıl karşılık versem. Herkesin fotoğrafı paylaşılırken benimkinin çekilmemesi bile çok ağır geldi, şimdi sana yazarken ne kadar çok komik geliyor. Akşam delirdim, ama geçti şimdi. Ah ne güzel geçti hem de. Galiba olay günün sonunda yaptığın işi sevmekle oluyor. Ve de profesyonellerle çalışmak beni tatmin eden. Deli gibi kavge edip, birbirimize girip gene de yolumuza devam ediyoruz. He işte tam olarak istediğim bu.

    Ama, şunu öğrendim. Boşver ya geçiştirelim dediğin her şey, başıma sonra daha büyük iş açtı. O yüzden, kesinlikle göstermem lazım bunu. İşle ilgili olan her şeyi, suçlamadan O'yu, sen yapamıyorsun, yapmazsan seni şikayet ederimlere gelmeden, ... ki ablam sağolsun burda aydınlattı beni nasıl yanlış davrandığıma dair kendisine, adamın suçu yok ki burda dedi. Düşününce de vallahi yok :) Ama bunu göz ardı edemem, kesinlikle flaglemem lazım.

    Peki ben neler hissettim:

    - Dışlanmış

    - Ötekileştirilmiş

    - Değersizleştirilmiş

    - Görünmez kılınmaya çalışılmış

    - Savaşa çağırılmış

Gel analiz edelim bunları:

    Ben hayatım boyunca hissettim bu dışlanma olayını, ki zaten o yüzden tek başıma yaparım her şeyine geldim. Kendini koruma duygusu. Ben, iyi performans göstermemden dolayı, yöneticilerim benden dolayı gurur duyuyor diye düşünürken, kapı önlerinde göz göze gelince kafaların çevrilmeleriyle düştüm. Değerimi, başarılı olursam beni severler diye düşündüm. Aynı şeyi S de yaptı bana, O da yaptı. Sen ki hiçbir şey değilmişsin iş dışında onların gözünde. İnsanlar beni sever sandım başarılı olunca. Öyle olmuyormuş. Sevmeyi bırak, muhattap bile almıyorlar özelde. İş etkinlikleri dışında, birebir hiçbir yere çağrılmadım ben özelde. Ben bir hayat kurarım diye düşünürken kafamda onlarla, beni sevdirdiğimi düşünürken, ben en çok ordan dışlandım. Peki neydi yaptığım hata. Başarılı olduğumda sevilmeyi bekleyen çocukluğum, kendime ait bir hayatımın olmaması iş dışında ki beni kendi hayatlarına alırlar belki. Yetki verilince aranan adam pozlarından, herkesin bana ihtiyacı olacağı bir hayat kurunca kendimi büyük tatmin olmuş hissettim. Ben iş bitiriyorum, ben ben ben...siz yapamıyorlar. İş esramm, bir kağıtla "Biz"'in dışına atıldın, ki ben öylesine "Biz" diye en çok düşünürken. Ama ne güzel dersimi aldım, bir kere daha ben demem gerektiğinin. BEN, BENİM HAYATIM. TEŞEKKÜRLER RİNALD HAYATIMA GİRDİĞİN İÇİN, DAHA DOĞRUSU GÜZEL ALLAH'IM ONU BANA GÖNDERDİĞİN İÇİN. Çünkü, kendi içimde halledemedim bu durumu, en çok sen gördün beni. Sen korudun, her şeyine sonsuzzz şükürler olsun. Verdiğin zorluklara eyvallah, vardır bir sebebi.

Peki koymaması için değersizleştirilmeye çalışılmak, dışlanmak, ötekileştirilmek, görünmez kılınmaya çalışılmak ve de savaşa çağırılmak. 

    Konuşmayı, kendimi ifade etmem gerektiğini öğrendiğimden beri, her savaş hoş geliyor. Bak, savaşlar bana yıllarca bastırdıkları beni ortaya çıkardı. ARTIK KONUŞABİLİYORUM. BU SEFER DE SADECE İŞİMLE İLGİLİ KONUŞMAK İSTİYORUM. HOŞGELDİM BEN BANA. KENDİMİ ÇOK SEVİYORUM. ÇOOOOK