Gel bak nerdeyim anlatayım sana. Sanırım uzun zaman oldu dertleşmeyeli. Öylesine güzel dersler aldım ki iş arama sürecimden ki çok şükür sonunda buldum tabi ki hem de hayallerimin ötesinde bir yer. Yarın, 2. haftama başlıyorum. İnsan olmanın en uç noktalarını yaşıyorum, ama artı-eksi yapınca, mutlaka ve de mutlaka Avrupa ağır basıyor hayatla savaşıma. Ve aslında artık, savaş olarak tanımlamıyorum kendisini. O yüzden, ben artık kaybolduğum zamanların acısını çıkarıyorum. Allah'ım galiba, iyi insanları hep koruyor. Onun ekmeğini yiyiyorum diye düşünüyorum. 🤨  Güzel ama , insanın istese de kötülük yapamaması, yapmaya çalışırken bocalayıp, saçmalaması, sıçması neredeyse.

    Hayatta, insanlar kaça ayrılır bilmiyorum. Ama, 35'imden sonrasında yaşamanın nasıl olduğunu görmemi sağlayan, gözlerimi açan güzelim Allah'ıma teşekkürler, teşekkürleer, çoook çoook teşekkürler. 

    Şu an tam olarak ne yaptığımı söyliim, o zaman netleşir bence hayatımın hangi seviyede oluşu. Saraçhane'de aaa, insanların sürekli eliyle ittirip, bende önyargı oluşturduğu o klasik müziği, Sebahhattin Abi'den aldığımız teypin ilgili frekansında arayıp, dinleyip, uyumaya çalışırken, (bi de en güzel gökyüzü o yatak odasının camından mavi görünüyor) hayallere daldığım onca oncaa zaman sonraaaasında, ben şu anda Almanya'da Dortmund'ta, Tv'de BACH konseri dinliyorum, ileride buna benzer bir evim olmasını hayal ettiğim yerde :) Bunun direk bana ait olan bir evde olmasını dilerim tabi, ama bunlar da zamanla diyelim veee çoook şükürrler dileyelim. Şükürler olsun güsel Allah'ım sanaa.