morpostitt

      Gel gerçekleri konuşalım. Dün abişkom ve ablamla yaptığım arınma sessionında akıllı akıllı konuştuklarımı düşününce, kız esroş başka bir boyuta kendi içinde de evriliyorksun galiba. Tabi para konuları geçince, kıskançlık duyguları hissetmiyor değilim ama onu da yeneceğim inşallah.     Kafamı doldurunca işle, kendimi geliştirmekle, acayip güzel geçiyor zamanım. Sanki hiç yalnız değilmişim gibi. Bir de burdaki insanların birbirine saygısını görünce birbirine, benim sanırım Türkiye'de kaybettiğim konu buydu. Daha doğrusu, potansiyelimi bastırmama sebep olan konu buydu. Kendime güvensizliğim, bastırılan duygularım, kendim olmamı engelleme dayaklarına direnişlerim, yine de özgüvenimi etkilemiş. Tam olarak başarılı olamamış, ama partially bence gene de effective olmuş.     Kendime gelmeye çalışıyorum. Etrafımdakilerin canını bu süreçte çok yakıyorum, biliyorum, ama en büyük savaşım kendimle. Ama kimseye kendimden ne. Böyle düşünüyorum ama şöyle demiyor...

  Bochum'dayım. Tek başımayım. Yine tek bir arkadaşımın olduğu arkadaşlık hikayemi sonlandırdım. Başarılı olamıyorum bu işlerde. Eğer başka bir şeyle/biriyle değiştirildiğimi anladığımda, ya da iplenmediğimi, kısacası saygı duyulmadığımı hissettiğim anda, bir diyorum, iki diyorum, 3'ü bile aştım, 4'te 5'te artık, ama yine deliriyorum. Öyle yakıyorum ki gemileri. Bir daha bana ulaşılamayacak yerlere getiriyorum ilişkiyi. Biten ilişkiyi diyorum. Eskisi kadar acımıyor canım. Ne güzel deliriyorum anlatamam. Canımın acımadığını anladığımdan beri de, sıradaki gelsin diyorum.     Ben bu arkadaşlık, duygusal attachmenta ulaştığım dünyada hiç başarılı olamıyorum. O yüzden ilişkiler kurmak için artık extra bir çaba sarf etmiyorum. Yani etmememeye karar verdim. Yalnızlığımı çok sevdim. Kendimi her gün daha da çok sevmeye başladım. Bir de, her geçen gün Avrupa'da yaşadığımı anlamaya başladım. Daha kibar oluyor muyum? Hayır, Avrupa'da kendim olabilmeye başladım. Sanırım, Avr...