Bochum'dayım. Tek başımayım. Yine tek bir arkadaşımın olduğu arkadaşlık hikayemi sonlandırdım. Başarılı olamıyorum bu işlerde. Eğer başka bir şeyle/biriyle değiştirildiğimi anladığımda, ya da iplenmediğimi, kısacası saygı duyulmadığımı hissettiğim anda, bir diyorum, iki diyorum, 3'ü bile aştım, 4'te 5'te artık, ama yine deliriyorum. Öyle yakıyorum ki gemileri. Bir daha bana ulaşılamayacak yerlere getiriyorum ilişkiyi. Biten ilişkiyi diyorum. Eskisi kadar acımıyor canım. Ne güzel deliriyorum anlatamam. Canımın acımadığını anladığımdan beri de, sıradaki gelsin diyorum.

    Ben bu arkadaşlık, duygusal attachmenta ulaştığım dünyada hiç başarılı olamıyorum. O yüzden ilişkiler kurmak için artık extra bir çaba sarf etmiyorum. Yani etmememeye karar verdim. Yalnızlığımı çok sevdim. Kendimi her gün daha da çok sevmeye başladım. Bir de, her geçen gün Avrupa'da yaşadığımı anlamaya başladım. Daha kibar oluyor muyum? Hayır, Avrupa'da kendim olabilmeye başladım. Sanırım, Avrupa'dan gidip geri dönebilmenin, buraya gelebilmekten daha değerli olduğunu anladığımdan beri, bir şeyleri de başardığımı anladığımdan beri, diyorum ki evet doğru yoldayım. İnsanlara bok gibi davranmıyorum, özellikle benimle arkadaşlık kurmak isteyen insanlara, gayet kendim olarak davrandığım için cezalandırılıyorsam günün sonunda, kendime kendim gibi davranmaya karar verdim. Kendimle mutluyum. Kendime dürüst olup, kendim olunca daha da mutlu olunuyormuş, mutluyum. Çok şükür.