morpostitt

     Nasılsın? Vallahi çok iyiyim. Avrupa'dayım. Bunca yılın kazandırdığı emeği öyle güzel kullanıyorum ki digital ile hiç alakası olmayan bir sektörde, kraliçe gibi hissediyorum kendimi. Param olduğu sürece satıyorum da satıyorum kendimi. Peki, sonrası. Bugün şunu gördüm, eğer endişeliysen, gelecekte yaşıyorsun demekmiş. Evet, ben hep gelecek ile ilgili planlar kurarım, belki de o yüzden endişem, ürkek tavırlarım, biri gelicek de o planlarımın içine sıçıcak diye. O yüzden başkalarının düşüncelerini pek umursamam. Nerdeyse, hiç.      Napmalı dersin? Öncelikle, insanların düşüncelerini, dinledikten sonra umursama, saygıyı kaçırma. Kişisel çizgileri geçme. Yaptıklarımı düşününce, haksızlık yaptığım yerler var, saygısızlığın boyutunu kaçırdığım. İşte o kişileri kaybetmek istemediğimden belli ki günlerce düşüncelere dalmışlığım. Kaybetmek de değil de, yaptıklarımı en son hak eden kişiler olduğunu algıladığımdan dolayı. Sen sen olmayı dene esram, bırak sana değe...

 "Birine güvendiğin tam o an düşersin inşallah yerlere", diyor Rıza abi.      Aachen'dayım, bu duyguyu bana, son zamanlarda en son yaşatan insan olarak T geliyor aklıma. Ama ne güzel düşmüştüm be, ne güzel de kaldırmadı beni. Ne çok güvenmiştim oysa ki. Ne güzel öğretti, güvenmemem gerektiğini. İçim o saatten sonra bir soğumaya başladı, bir soğudu bir soğudu ki, gülmelerle örttüm üstünü.      Hala gülüyorum. Canımın acısını hafifletiyormuşum. Ciddiye almalarım azaldı hayatı. Ölüümmm. Hiç bu kadar hissetirmedi ruhumda da kendini şu zamanlarda hissettirdiği kadar. Ölcek miyim acaba. Ya da benim salak salak yapınmalarım mı? Nedir bilemem ama, ruhum yaralı hissediyorum. Bir de adet olcam, çok sinirliyim :(     Hormonlarım bok gibi çalışıyor. Çok tehlikeliler yani. Tehlikesi, çocuk istememde. Sanırım, yok dünyanın şusu busu hep bahaneymiş, ben çocuk istiyorum ya. Tabi, onu İslami şartlara uygun şekilde yapabilmek için bir adama ihtiyacım var....