"Birine güvendiğin tam o an düşersin inşallah yerlere", diyor Rıza abi. 

    Aachen'dayım, bu duyguyu bana, son zamanlarda en son yaşatan insan olarak T geliyor aklıma. Ama ne güzel düşmüştüm be, ne güzel de kaldırmadı beni. Ne çok güvenmiştim oysa ki. Ne güzel öğretti, güvenmemem gerektiğini. İçim o saatten sonra bir soğumaya başladı, bir soğudu bir soğudu ki, gülmelerle örttüm üstünü. 

    Hala gülüyorum. Canımın acısını hafifletiyormuşum. Ciddiye almalarım azaldı hayatı. Ölüümmm. Hiç bu kadar hissetirmedi ruhumda da kendini şu zamanlarda hissettirdiği kadar. Ölcek miyim acaba. Ya da benim salak salak yapınmalarım mı? Nedir bilemem ama, ruhum yaralı hissediyorum. Bir de adet olcam, çok sinirliyim :(

    Hormonlarım bok gibi çalışıyor. Çok tehlikeliler yani. Tehlikesi, çocuk istememde. Sanırım, yok dünyanın şusu busu hep bahaneymiş, ben çocuk istiyorum ya. Tabi, onu İslami şartlara uygun şekilde yapabilmek için bir adama ihtiyacım var. 

    Her gün sosyal medyada,  psikolojimle alakalı tramvatik bir çocukluk geçirdiğime dair yeni bilgiler öğreniyorum. Ve ne yazık ki hepsi gün yüzene yeni çıkan durumlardan dolayı, bunların hepsini matchliyorum. Ve ben aslında özgüvensizim, ben aslında değersizim, etclar havada uçuşuyor. Ve daha kötüsü, bana değer veren insanlardan çıkarıyorum bunları. Onlara değersiz hissettirerek. Ve planlıyorum bunları kaç gün önceden, nasıl davranmak gerektiğine dair taktikler geliştiriyorum. Çözüm:

    Çözümü de buldum aslında, ama hormonlarımdan kaynaklandığına inandığım biyolojik sebeplerden dolayı kontrol edemiyorum, onun için de uzaklaşmak gibi bir çözüm bulmam lazım. Biliyorum, beynim benimle geliyor, ama çözcek inşallah onu da, çözüm diyorduk:

    1. Hayattan zevk almaya bak

2. Başkalarına Tanrı gibi tapma, söyledikleri şeylerin yarısı yalan, ya da bilgileri kadar

3. Saygı duyacağın insanları filtrele

4. Saygı duymaya değmediğini düşündüğün insanlarla arana mesafa koy, hormonların konuşabiliyor çünkü çoğu zaman onlarla.

5.Değerli olduğunu önce kendin kabul et, ve yaptıklarının en çok senin işine yarayıp yaramadığını düşün.

:)