Nuri abi diyor ki, bundan 10 yıl sonra ne olacağınızı biliyor musunuz diye soruyorlar, cevap: duygular öyle çok değişiyor ki yarının ne olacağını düşünemiyorum.

    Galiba ben fazla düşünüyorum :) Akışa bıraksam mı napsam, bıraktığımda aslında daha güzel olmuyor değil, ama kontrolü seviyorum. Ama kontrol ettiğim yanlışına düşüyorum, edemediğimle yüzleşince çirkefleşiyorum. Gel sen çok takılma Esra'm, sen akışa bırak, çalış bırakmayı en azından, bakalım neler olacak.

    Ben sorunumu kendim yaratıyorum, çünkü başkalarından ziyade, ben kendimi hırpalıyorum, ben çok şey bekliyorum kendimden, açıklama ihtiyacı duyuyorum kendimi başkalarına benimle ilgili kötü düşünmesinler diye, sallaaaaa yaaaaa, siktir ett. Ben, başkalarının gözünde onların cesaret edemediklerine ediyorumu gösterip, ne kadar önemli biriyim beni göstermeye çalışıyorum. Ve yine ben, başkalarının gözlerinde değer arıyorum. Bu süreçte en çok gaza gelip, kendimi daha da çok gaza getirip, daha ama daha çok hırpalıyorum. Sessizlik, ruhuma ters. Ama, nerde konuşacağımı kaybettiğim zamanlarda, en iyisi sessiz kalmak. Ama aciz değil, sadece özgüvenin sessizlikle geldiğini anladım. Sen kontrol edebilirsin bunları be esram, ya da öğrenmem gerekiyor, belki zamanı şimdidir.

    Bakalım daha neler öğretecek hayat, nelere yaşım gelmiştir dersin başka, hazırım gelsin 💕