Yaşamak ne kadar güzel, her gecenin bir sabahı olduğunu kendine hatırlatmak yetmiyor ama, o zamanlarda canım çok yanıyor. Canım, ne zaman yanmıyor > o sabaha ulaşınca, o sabahlar benim sadece inandıklarım. 

    Kendimi tartıyorum, yaşadıklarım su üstünde yüzüyor, öylesine değer verilmeyen toksik hallerden çıkmışım ki ruhum parçalara ayrılmış. Fiziksel olarak direniyorum ruhumun iyileşmesine. Ama çok güzel bir şey kazandım, ruhummun her parçasını tanıyorum, ve değerini bildiğim her parçama daha sıkı sarılıyorum bu sefer, çatlaklarıma sebep olanları, olayları da unutmayarak tabi.